مراد ( 1315 ) حسن كاظمى مرادى ، فرزند عبّاس ، در سال 1315 هجرى شمسى در تهران قدم به عالم حيات گذاشت . تحصيلات ابتدايى و متوسّطه را در زادگاهش به انجام رسانيد و به دريافت ديپلم از دبيرستان اسدآبادى توفيق يافت . آن‌گاه در سال 1342 به استخدام وزارت دادگسترى درآمد و پس از چند سال خدمت در تهران به اصفهان منتقل گرديد و در دادگسترى آن شهر همچنان به خدمت اشتغال ورزيد و چون در اين شهر پيوند زناشويى بست ، بنابراين در اصفهان رحل اقامت افكند . كاظمى مرادى كه در شعر گاه « مراد » و گاهى « مرادى » تخلّص مىكند ، از دوران تحصيل در دبيرستان به كار شعر و شاعرى پرداخت و در محافل ادبى تهران و بعد در اصفهان شركت جست و از محضر اساتيد شعر و ادب بهره‌مند گرديد و در حال حاضر در انجمن‌هاى ادبى اصفهان ، چون فردوسى و صائب و حافظ و كمال و صغير ، شركت مىكند و بيشتر از دو شاعر به‌عنوان استادان خود ياد مىكند : يكى جعفر نوا و ديگرى حسن بهنيا ( متين ) . مرادى ، شاعرى درويش‌مسلك و عارف‌پيشه است كه در وادى سير و سلوك گام برمىدارد و اشعارش نيز از چاشنى عرفان بىبهره نيست و عقيده دارد كه تراوشات ذهنىاش در شعر از فيوضات الهى است .